Έφυγε απο τη ζωή ο Μανώλης Γλέζος

Δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου 2020

Αποδήμησε στα 96 του χρόνια ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, ποιητής, ακτιβιστής και πολιτικός που απέκτησε διεθνή αναγνώριση.

Παραμένει όμως αθάνατος στις καρδιές όλων όσοι οραματιστήκαμε κάποτε να αλλάξουμε αυτό τον κόσμο.

Κεφάλι αψύ και «αγύριστο» όπως κι ο ίδιος παραδεχόταν, μαχητής όσο λίγοι και ταυτόχρονα λιτός, προσιτός, βαθιά ανθρώπινος έως και «αφελής», όπως ενίοτε αυτοοικτιρόταν, υπήρξε μια από τις τελευταίες πραγματικά σπουδαίες μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Κατάφερε δε να μνημονεύεται όχι σαν μια σεβάσμια μεν πλην όμως μουσειακού ενδιαφέροντος πλέον προσωπικότητα αλλά ακριβώς επειδή παρέμενε δραστήριος, δυναμικός και εναργής ακόμα και στην ένατη δεκαετία της ζωής του. Μια ζωή που υπήρξε επί μακρόν τόσο κατατρεγμένη, βασανισμένη και ταλαιπωρημένη ώστε είναι να απορεί κανείς πού την έβρισκε τόση δύναμη, τόσο πείσμα και τέτοια θέληση σε μια ηλικία που θα μπορούσε άνετα να επαναπαύεται στις δάφνες του, απολαμβάνοντας τιμές «ιερού τέρατος». Αλλά τότε δεν θα ήταν ο Μανώλης Γλέζος...

Οι περισσότεροι ξέρουν τον «πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης», όπως τον είχε αποκαλέσει ο Ντε Γκολ, για την παράτολμη ενέργειά του να αποκαθηλώσει και να «απαγάγει» μαζί με τον Λάκη Σάντα τη σβάστικα από την Ακρόπολη στις 30/5/1941 - μια ρήση στην οποία έκανε αντίστιξη, τρόπον τινά, το αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ «Ο Τελευταίος Παρτιζάνος» του Ανδρέα Χατζηπατέρα που προβλήθηκε πέρσι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μια Πράξη για την οποία «καταδικάστηκε» έκτοτε να μιλάει διαρκώς, όπως αστειευόταν και ο ίδιος, και η οποία δεν έμεινε χωρίς συνέπειες. Την επόμενη χρονιά συνελήφθη από την Γκεστάπο, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και γλίτωσε τα χειρότερα μόνο επειδή αρρώστησε βαριά από φυματίωση. Όμως ο Γλέζος ήταν και έκανε πολλά περισσότερα. Εννοείται καταρχήν ότι «μυαλό» δεν έβαλε, εξακολούθησε αναρρώνοντας την αντιστασιακή του δράση για να συλληφθεί και να φυλακιστεί ξανά, αρχικά από τους Ιταλούς, ύστερα από τους Ταγματασφαλίτες. Μετά την απελευθέρωση αναλαμβάνει διευθυντής του «Ριζοσπάστη», με την έναρξη όμως του Εμφυλίου συλλαμβάνεται ξανά. Του «φορτώνουν» τον μισό ποινικό κώδικα, καταδικάζεται μέχρι και σε θάνατο για να αποφυλακιστεί εντέλει το '54 χάρη στη διεθνή κινητοποίηση και το ενδιαφέρον προσωπικοτήτων όπως ο Ντε Γκολ και ο Πικάσο.  

Παρά τη σπουδαία παρακαταθήκη που άφησε πίσω προτιμούσε, καθώς έλεγε, να τον θυμούνται «απλώς και μόνο για τον χαιρετισμό που ανταλλάσσει με τους συνανθρώπους του: Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα». Δυο χρόνια μετά αναλαμβάνει τη διεύθυνση της «Αυγής» και στη συνέχεια εκλέγεται στην ΚΕ του παράνομου τότε ΚΚΕ, όμως τον Αύγουστο του '58 – χρονιά που του απονέμεται το Διεθνές Βραβείο Δημοσιογραφίας - βρίσκεται ξανά στα κρατητήρια κατηγορούμενος ως κατάσκοπος μαζί με άλλα οκτώ στελέχη του κόμματος. Στρατοδικείο, πέντε χρόνια φυλακή, νέες εγχώριες και διεθνείς αντιδράσεις, στους αλληλέγγυους και οι Πολ Μπονκούρ, Αλμπέρ Καμύ και Ζαν Πολ Σαρτρ, αποφυλάκιση με βασιλικό διάταγμα το '62, βραβείο Λένιν το '63, νέα σύλληψη ανήμερα της 21ης Απριλίου 1967, φυλακές, εξορίες, απελευθέρωση με τη γενική αμνηστία του Παπαδόπουλου το '71. Είχε περάσει συνολικά ως τότε, όπως αναθυμόταν αργότερα, 13 Χριστούγεννα στη φυλακή, μερικά από τα οποία αναμένοντας να εκτελεστε Πηγή:

Πηγή:www.lifo.gr