1900 Οίνου Μέλαθρον: Η μεγάλη επιστροφή

Δημοσιεύτηκε στις 17 Ιανουαρίου 2014

Μπορεί για λίγους μήνες η πιο αριστοκρατική σάλα εστίασης του νησιού να παρέμεινε κλειστή προς το κοινό, όμως όλο αυτό το διάστημα εντός των αναβαθμισμένων του, με sous-vide και όχι μόνο τεχνολογίες, κουζινών, υπήρχε ζωηρή κίνηση. Συγκεκριμένα ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου Γιώργος Τσαντιώτης και ο καταξιωμένος, καινούργιος chef τού "1900 Οίνου Μέλαθρον", Πέτρος Ανδριανού, στο CV του οποίου αναγράφεται και η ενός έτους προϋπηρεσία του πλάι στο μέγα "Ferran Adri" στο "El Bulli" και στον "Pierre Gagnaire" στο Παρίσι, δημιουργούσαν τη νέα κάρτα του μαγαζιού. Μια κάρτα που, χωρίς ενδοιασμό, αποτελεί γαστρονομικό σταθμό και σημείο αναφοράς για τα κυπριακά δεδομένα εστίασης. Οι καινοτόμες τεχνικές προετοιμασίας των πρώτων υλών, η πολυμορφία στις γεύσεις και τα διακριτικά, πρωτόγνωρα για τις πλείστες μύτες, αρώματα, ο φουτουριστικός σχεδιασμός και το στήσιμο πιάτου, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες της προσπάθειάς τους. Το τραπέζι απέναντι από το πολύ-πορτρετικό έργο τέχνης του Γ. Γεωργίου και πάλι δικό μου, για να απολαύσω το καθ' όλα ανατρεπτικό amuse-bouche από πέρλες πικάντικου tapioca, μαζί με κριτσανιστό κεφάλι καραβίδας. Το Riesling, βγαλμένο από τη μεγαλύτερη κάβα εστιατορίου του νησιού, δροσερό στο καλογυαλισμένο μου ποτήρι για να υποδεχτώ μεγαλειωδώς τον "κήπο". Μια πανδαισία διαφορετικών τεχνικών παρασκευής, από ντομάτες εμποτισμένες με lime, λάδι τρούφας και βότανα μικροκαλλιέργειας, που πραγματικά ανακαλώ μέχρι στιγμής τα αρώματά τους. Όσο για την κολοκύθα, τα φασολάκια και τα μικρά κρεμμύδια που καλύφτηκαν σαν δάσος σε ομίχλη, με ένα πέπλο από τυρί Manchego, αρωματισμένα όλα με voatsiperifery πιπέρι, μάραθο με βανίλια και lime, τα λόγια είναι περιττά. Μοναδική ρινοστοματική εμπειρία και το μους δύο θερμοκρασιών από foie gras που ακολούθησε, με σκόνη καλαμποκιού, μπανάνα bonbon, αποξηραμμένα μούρα και κρέμα από κόκκινο βατόμουρο, ένα πιάτο που χωρίς υπερβολή θα λοξοδρομούσα πολύ από την πορεία μου για να το γευτώ ξανά. Άριστα με πολλούς τόνους και στον ολόφρεσκο σολομό, σε βούτυρο από αποξηραμμένα φύκια, τις ψημένες στον ατμό γαρίδες με πουρέ φουντουκιού και σπανακιού, αλλά και στο βοδινό, άριστης ποιότητας, φιλέτο διαστάσεων, πλαισιωμένο από maki sushi με γέμιση από πρωτεϊνούχο κινόα, με όλο το συνονθύλευμα να βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με σος παλαιωμένης κουμανδαρίας. Σκέτο ηφαίστειο, πριν πέσουν οι κουρτίνες του επιλόγου, το σουφλέ σοκολάτας Έτνα, με τραγανό, πραλινέ μπισκότο, πλάι σε καραμελωμένο, αλατισμένο παγωτό, που χρήζει άμεσης βράβευσης, ενώ φτωχές οι λέξεις, ακόμη και οι εικόνες για να περιγράψουν το fusion ρυζόγαλο βανίλιας, με λευκή σοκολάτα, φρούτα του πάθους, μακαντάμια και αποξηραμμένα τριαντάφυλλα. Ένα μενού, μια ιεροτελεστία και ένα σύμπλεγμα δυνατών αισθήσεων που πραγματικά με κάνει περήφανο που μπορώ να το απολαμβάνω στην Κύπρο, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια ένταση που το απολαμβάνω σε αστεράτα εστιατόρια του εξωτερικού.