Πήγαμε για μεζέδες στη Βαβατσινιά...

Δημοσιεύτηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2017

Ανέκαθεν με μαγνήτιζε το βουνό. Κυρίως το χειμώνα.

Λίγο τα αναμμένα τζάκια, λίγο τα ποτάμια που τα βλέπεις να χύνονται ορμητικά και φυσικά, αν φανείς τυχερός, το χιονισμένο σκηνικό, που κάνει μικρούς και μεγάλους να γίνονται όλοι τους παιδιά.

Γι' αυτούς τους λόγους λοιπόν, αλλά και όντας λάτρης της παραδοσιακής μας κουζίνας, στο calendar μιας συννεφιασμένης Κυριακής, έγραψα (μαζί και όλη η μεζεδοπαρέα) 'Ταβέρνα Βαβατσινιά'. Παλιά καραβάνα στο χώρο της απλής και απέριττης, πατροπαράδοτης κουζίνας, όμορφα βαλμένη στο απόλυτο κέντρο της γραφικής, ορεινής κοινότητας Βαβατσινιάς, που μαζεύει καθημερινά, κυρίως όμως τα σαββατοκύριακα, τους απανταχού λάτρεις του είδους.

Ο κυρ Τάκης, ο άρχοντας του μαγαζιού, μας υποδέχτηκε όπως πάντα με το πλατύ του χαμόγελο, οδηγώντας μας αμέσως στο τραπέζι μας, στη γωνιά του πετρόχτιστου, εσωτερικού χώρου, πλημμυρισμένου με χειροποίητα κειμήλια του κάματου και της εργατιάς και κυπριακές παραδοσιακές στολές.

Στο ερώτημα για μερίδα, επιλογή μεζεκλικιών ή του προκαθορισμένου μεζέ, απαντήσαμε όλοι θετικά στην τελευταία πρόταση, για να βρεθούμε σχεδόν αμέσως αντιμέτωποι με την περιποιημένη σαλάτα με κραμπί, μαρούλι και ντομάτα, την ολόφρεσκια αναρή και με ένα κεσεδάκι από αιγινό γιαούρτι, φτιαγμένο στη γύρω περιοχή. Το φρυγανισμένο ψωμί και οι τσακιστές ελιές, είναι σταθερές στη λίστα ορεκτικών της Βαβατσινιάς, ενώ το ερυθρό κρασί του Μακκά (€12 η φιάλη των 75cl μόνο), φάνηκε κι αυτή τη χρονιά αντάξιο των γαστρονομικών περιστάσεων, αλλά και των οινικών μας προσδοκιών.

Η chef Παναγιώτα, θυγατέρα του κυρ Τάκη, δεν άργησε να φέρει η ίδια στο τραπέζι μας, τα πασπαλισμένα με χαλούμι και αναρή, χωριάτικα μακαρόνια της, τα λεμονάτα κουπέπια και φυσικά τους κυριολεκτικά μαμαδίστικους -διά χειρός κυρίας Θέκλας- φρεσκοτηγανισμένους της κεφτέδες.

Σχολιάζουμε το απίστευτο αδιαχώρητο με παρέες όλων των ηλικιών που γινόταν στο μαγαζί, το οποίο παρεμπιπτόντως είχε ζεσταθεί όμορφα από τα δυο αναμμένα τζάκια, αλλά και τους ορθότατους χρόνους σερβιρίσματος σε όλα τα τραπέζια και υποδεχόμαστε λουκούλλεια κολοκυθάκια με αβγά, θεϊκό με κάθε σημασία της λέξης κλέφτικο και λευκαρίτικο τταβά, με μια νότα κύμινου και μπόλικη δόση αγάπης για την παραδοσιακή κουζίνα.

Αν και ο κορεσμός άρχισε να μας στέλνει τα πρώτα του μηνύματα, κανείς από την παρέα δεν μπόρεσε να πει 'όχι' στην τριλογία σούβλας, με πρωταγωνιστές το χοιρινό, το αρνίσιο και από κοτόπουλο, κρέας, τα οποία πήραν και τα τρία 'άριστα' για το ορθό ψήσιμό τους. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο ζεστή, που κανείς δεν το κουνούσε ρούπι από την ταβερνούλα του κυρ Τάκη, ειδικά πριν δοκιμάσει τα δυο εκτελέσεων φρεσκοτηγανισμένα, εξαρτησιογόνα του μπουρέκια αναρής, αυτά με πασπαλισμένη ζάχαρη άχνη, κι αυτά που είχαν ενυδατωθεί ελαφρά με σιρόπι.

Διάβασε περισσότερα, στο περιοδικό Check In που κυκλοφορεί...