Οι δικές μου "Αφηγήσεις Γυναικών"

Δημοσιεύτηκε στις 21 Απριλίου 2017

Η μεγάλη αυλή με την γέρικη ελιά στη μέση, η μάνα μου να ψήνει καφέ, το σπίτι να μοσχοβολάει κανέλα και κιούλι, από το γλυκό κυδώνι που σιγόβραζε στη φωτιά και οι γειτόνισσες να λένε τα νέα τους.

Γέλια, φωνές, κουβέντες, πειράγματα αλλά και κομπλιμέντα για την καθαριότητα της αυλής και τη νοικοκυροσύνη της μάνας μου. Οι γλάστρες σε παράλληλη γραμμή με την φρεσκοβαμμένη περίφραξη του σπιτιού, τα παπαγαλάκια στο κλουβί που κρέμεται στη λεμονιά παραδίπλα και οι γειτόνισσες από αβρότητα να βοηθούν στο καθάρισμα του φρέσκου μπιζελιού για την μαειρκά του μεσημεριού με την πλαστική πιατέλα ανάμεσα στα πόδια πάνω από την ποδιά.

Κάπου εκεί, και εγώ, θεατής και ακροατής, να συλλέγω εικόνες και αφηγήσεις γυναικών της υπαίθρου, της Κύπρου.

Αυτές τις εικόνες και ιστορίες κατέγραψε και η Νίκη Μαραγκού ως ακροατής και μάρτυράς τους, στο βιβλίο της '18 Αφηγήσεις Γυναικών' όπου εξιστορούνται η αλήθεια και ο πόνος της πατρίδας μας μέσα από τη γυναικεία οπτική. Αποκαλύπτεται εκείνο που κρυβόταν πολύ καλά μέσα στους πλιθόκτιστους τοίχους και τις εσωτερικές αυλές των σπιτιών της κυπριακής υπαίθρου αλλά και των αστικών κέντρων του νησιού: η ανοχή της κάθε γυναίκας. Κυρίως όμως αυτό ήταν καλά κρυμμένο μέσα της.

Με περισσή ευαισθησία, απλότητα και σεβασμό ο σκηνοθέτης Αιμίλιος Χαραλαμπίδης πήρε αυτές τις ιστορίες, τις διασκεύασε δημιουργώντας και σκηνοθετώντας με επιτυχία μία από τις ομορφότερες παραστάσεις της περασμένης σεζόν η οποία ανεβαίνει ξανά για οκτώ παραστάσεις Απρίλιο και Μάϊο. Ένα θεατρικό δρώμενο που ο προσδιορισμός 'παράσταση' το αδικεί αφού μπαίνοντας στο εντυπωσιακό αρχοντικό Ιεροδιακόνου νιώθεις πως πήγες στο σπίτι της γειτόνισσας στο χωριό για καφέ και λεμονάδα. Εκεί, θα ακούσεις ιστορίες. Η Ασπασία, η Κοραλλία, η Ευαγγελία, η Σουσσάννα, η Δήμητρα… Γυναίκες της Κύπρου, η μάνα, η γιαγιά, η θεία, η αδελφή, η γειτόνισσα μας ίσως…

Πέντε εξαιρετικές ηθοποιοί (Λένια Σορόκου, Πόπη Αβραάμ, Άννα Γιαγκιώζη, Έλενα Δημητρίου, Μυρσίνη Χριστοδούλου) σε απόλυτα καθορισμένες δραματουργικές γραμμές και με εσωτερικότητα αφηγήθηκαν κατά χρονολογική σειρά ιστορίες γυναικών της Κύπρου. Η καθεμιά είπε τη δική της αλήθεια, εξέφρασε τον δικό της ψυχισμό, πότε δακρύζοντας πότε γελώντας και ενίοτε σιωπώντας λέγοντας το αιώνιο 'δεν πειράζει'.

Εκεί, βρέθηκα ως θεατής και ακροατής, ξανά, όπως τότε στην αυλή της μάνας μου να ακούω τα χαχανητά και τις κουβέντες τους. Να τις παρακολουθώ και να θέλω να καθίσω κοντά τους να τους σφίξω το χέρι, να τους δώσω ένα μαντήλι να σκουπίσουν τα δάκρυά τους, να τους χαμογελάσω και να τις παρηγορήσω…

Αυτή τη σιωπή ακούσαμε ως θεατές, σε μία παράσταση που ανέβηκε σε ένα αρχοντικό σπίτι που κατέστη φυσικό σκηνικό υπό το φως της ημέρας (η παράσταση ανέβηκε στις 18.00) με κάθε μία ηθοποιό μπροστά μας να ξεγυμνώνει τη ψυχή της, ενώ οι υπόλοιπες πίσω να μας δίνουν εκείνο το αίσθημα της αυλής του δικού μας σπιτιού, με τις γειτόνισσες την ώρα του καφέ.

Γέλια και ιστορίες. Μία παράσταση τιμής ένεκεν στις γυναίκες της Κύπρου, που μέσα από τη λιτότητά της, ανέδειξε την αλήθεια που ήθελε η Νίκη Μαραγκού να μεταφέρει καταγράφοντας τις 18 αφηγήσεις γυναικών.

Για μένα, η καλύτερη παράσταση της περασμένης σεζόν.