Κριτική: Τζιήζι Μίζι

Δημοσιεύτηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2013

Αν κι εσύ διερωτάσαι τι πάει να πει "τζιήζι μίζι", τότε απλά σε ενημερώνω ότι αποτελεί τη λεκτική απόδοση του ήχου των κρεατομεζέδων που τσουρουφλίζονται στην καυτή σχάρα. Σε τελική ανάλυση, άμα προσκληθείς για "τζιήζι μίζι", τότε προετοιμάσου για άφθονα μεζεδάκια και μικρά τσιμπολογήματα, βαλμένα συνήθως ανεπιτήδευτα σε λιλιπούτεια σερβίτσια. Πάνω απ' όλα όμως προετοιμάσου για ένα πολύωρο γλέντι με καλή παρέα, άφθονο κρασί και -αν οι συνθήκες το επιτρέπουν-, με μουσική, τραγούδι και χορό. Με αυτήν όντως την προδιάθεση μπήκα κι εγώ με το δεξί στο σχετικά νεοφερμένο μεζεδοπωλείο -μαγειρείο που βρίσκεται επί της κεντρικής αρτηρίας του Δήμου Λακατάμειας, στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, παίρνοντας
ευθύς θέση στο στρωμένο με απλό κουβέρ τραπεζάκι μου, βαλμένο στη γωνιά, δίπλα στις open plan, περίοπτες σχάρες της κουζίνας. Βράδυ Σαββάτου και συνάμα βραδιά ζωντανής μουσικής, με το εστιατόριο να σφύζει από ζωή, κυρίως από μεγάλες μεζεδοπαρέες όλων των ηλικιών που απολάμβαναν τα ποικίλα πιατάκια του μαγαζιού, τόσο στον απλό στη διακόσμησή του ενδοχώρο όσο και στην κλειστή, τώρα το χειμώνα, βεράντα του, η οποία το καλοκαίρι "δοξάζεται" μεγαλειωδώς από τους λάτρεις της φεγγαράδας. Αρκετά γρήγορη η εξυπηρέτηση από τα ουκ ολίγα ελληνόφωνα γκαρσόνια που περνοδιάβαιναν μπροστά μας κουβαλώντας τις τζιήζι μίζι εκπλήξεις των ψηστών και των μαγείρων της κουζίνας, με μένα να συνηγορώ στον προκαθορισμένο μεζέ, αφήνοντας το plan B, την ατομική μερίδα, για την επόμενή μου επίσκεψη. Ολόφρεσκη πάντως αφίχθηκε η πλούσια σε ποικιλία λαχανικών σαλάτα, "καπελωμένη" με φέτα, καθώς την ίδια στιγμή το χάρτινο, καρό τραπεζομάντιλο, γέμιζε με καλοφτιαγμένα κρύα ορεκτικά, με βασικούς πρωταγωνιστές το ταχίνι, το εξαίρετο, δροσερό τζατζίκι και τη mild στην
έντασή της, καλοκτυπημένη τυροκαυτερή. Τα λαδοριγανάτα κριτσίνια κυπριακής πίτας βούτηξαν ευθύς σε όλες τις αλοιφές, ενώ δεν άργησαν καθόλου να παραταχθούν μπροστά μας τα πρώτα σχαροψημένα δείγματα γραφής που ικανοποίησαν τον ουρανίσκο της παρέας, παντρεύοντάς τα ιδανικά με ερυθρό Άη Αμπέλη του 2010 (Shiraz, Maratheftiko, Grenache) παρμένο από τη μικρή, αλλά επιλεγμένη οινοκάρτα. Χαλούμι-σκέτο λουκούμι, μπουκιές από λουκάνικο, μανιτάρι και οφτές, μαύρες ελιές μπλεγμένες με ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι και μαϊντανό, αποτέλεσαν την αιτία για το πρώτο τσούγκρισμα των ποτηριών. Εννέα και τέταρτο η ώρα και το μπουζούκι άρχισε να "μιλά" στη γλώσσα του σκοπούς λαϊκούς κι αγαπημένους, γλυκαμένους όμορφα με τη φωνή της αοιδού που το συνόδευε. Τζιήζι μίζι συνέχεια, με τηγανητή ρόκα με αβγά, χοιρινά spare ribs, ντολμαδάκια με πανοπλία κρεμμυδιού, που θα τα 'θελα πιο al dente, ενώ δεν άργησαν να παραταχθούν τα κάπως λαδερά τσιπς κολοκυθιών, που τα βρήκαν υπέροχα όμως στο στόμα μαζί με τον παρτενέρ τους στο πιάτο, το τζατζίκι. Η απόλαυση της σχάρας σε δεύτερη πράξη, με πανδαισία από τρυφερά, ορθά ψημένα χοιρινά σουβλάκια, μυρωδάτες και ισορροπημένες στη γεύση σεφταλιές και σουβλάκια από στήθος κοτόπουλο, που με
ένα-δυο λεπτάκια λιγότερα πάνω απ' τη σχάρα, θα είχαν ως αποτέλεσμα να κρατήσουν όλα τα υγρά τους. Δεν είπαμε "όχι" φυσικά σε ένα extra, ύστατο τσιμπολόγημα, τιμώντας τα σαλιγκάρια που μέλωσαν με τα κρεμμύδια με τα οποία ψήθηκαν μαζί, ούτε αρνηθήκαμε τους φρεσκοτηγανισμένους κεφτέδες πλάι σε λευκόχρωμο σπανακοπουργούρι ούτε όμως το μαλακότατο βοδινό συκώτι, που σιγοψήθηκε τυλιγμένο σε σκέπη (πάνα), στη σχάρα. Η παρέα ολάκερη στο τσακίρ κέφι, το τραγούδι στα high του και εμείς απολαμβάνουμε λίγο πριν από την αποχώρησή μας, φρούτα εποχής και αμαρτωλές, σιροπιαστές mini πόμπες, φτιαγμένες με σιμιγδάλι.