Η Έλενα Γαλαταριώτη γράφει για τον τόπο της, την Κακοπετριά

Δημοσιεύτηκε στις 02 Σεπτεμβρίου 2021

Γνωστά άτομα που γεννήθηκαν ή διαμένουν στην Κύπρο, 15 φύσει και θέσει νησιώτες, περιγράφουν στον Ανδρέα Κάτσιη τον αγαπημένο τους προορισμό, εκθειάζοντας πόλεις και χωριά και δίνοντας tips για βόλτες αλλά και road trips.

Ανάμεσά τους και η συγγραφέας/σεναριογράφος και Κοινοτική Σύμβουλος Έλενα Γαλαταριώτη η οποία γράφει για τον τόπο της, την Κακοπετριά.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να επιστρέφουν πάντα στον τόπο που γεννήθηκαν. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που τους κάνει ν’ απαντούν στην ερώτηση «ποιο είναι το πιο όμορφο χωριό;», λέγοντας «το χωριό μου!».
Μεγάλωσα στο πιο όμορφο χωριό της Κύπρου, λοιπόν, στην Κακοπετριά, και υπάρχει ένα μοναδικό μέρος, ακριβώς στην καρδιά του τόπου μου, που με κάνει να νιώθω δέος – και αυτό δεν είναι άλλο από την Παλιά Κακοπετριά.

Κτισμένη κατά τη μεταβατική περίοδο μεταξύ Φραγκοκρατίας και Ενετοκρατίας, πριν από περίπου 550 χρόνια, διατηρεί ακόμα με μοναδικό τρόπο την αρχιτεκτονική και την αίγλη ενός μεσαιωνικού κυπριακού χωριού. Συνδέθηκε με μύθους, παραδόσεις και δράκους, όπως επιτάσσει άλλωστε η μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία και λαογραφία.

Περπατώντας ανάμεσα στα στενά πετρόκτιστα δρομάκια της Παλιάς Κακοπετριάς, ο επισκέπτης το πρώτο πράγμα που παρατηρεί είναι τη συνεχή δόμηση των οικιών και την έλλειψη αυλών ή προσαυλιών κατά τη λαογραφική αρχιτεκτονική. Το χωριό είχε δομηθεί ανάμεσα σε δύο ποτάμια πάνω σε έναν τεράστιο ογκόλιθο και κάποια από τα σπίτια είναι δομημένα επί απότομων γκρεμών, ύψους εκατό μέτρων πάνω από τον ποταμό, θυμίζοντας κάτι από μετεωρική αρχιτεκτονική. Η έλλειψη λοιπόν χώρου ανάγκασε τους πρώτους κατοίκους να αποβάλουν από τα σχέδιά τους περιττές πολυτέλειες τοπογραφικής άνεσης.

Όταν περπατώ λοιπόν στα πνιγμένα στο πράσινο στενά σοκάκια, τα οποία πάντα καταλήγουν σε κάποιον από τους δύο ποταμούς, πλάθω μέσα στο μυαλό μου ιστορίες για το πώς ζούσαν οι άνθρωποι κάποτε εκεί. Κλείνω τα μάτια και μεταφέρομαι νοερά εκατοντάδες χρόνια πριν. Συναντώ ανθρώπους με γαϊδούρια φορτωμένα πραμάτειες, να πηγαινοέρχονται στον Ληνό, ένα τεράστιο οινοποιείο που εξυπηρετούσε την ευρύτερη περιοχή και διασώζεται μέχρι σήμερα ως ένα είδος μουσείου. Είναι και ο παραδοσιακός ελαιόμυλος, που επίσης διασώζεται σε εξαιρετική κατάσταση και ο οποίος βρίσκεται στη μοναδική εκκλησία της Παλιάς Κακοπετριάς, που στέκεται αγέρωχη στη μέση του οικισμού. Μεταφέρομαι νοερά στα πολύβουα σοκάκια όπου μαζεύονταν οι γυναίκες για να πουν τα νέα που άκουσαν από τους άντρες τους το προηγούμενο βράδυ. Μεταφέρομαι στα ποτάμια και συναντώ παιδιά να πλατσουρίζουν, να καταβρέχονται, να γελούν και κάπου ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές των αιωνόβιων δέντρων συναντώ ερωτευμένα ζευγαράκια να κρύβονται.

Οι ρίζες μου… αυτό είναι για μένα. Οι ρίζες χιλιάδων ανθρώπων πριν και μετά από μένα. Η Παλιά Κακοπετριά είναι εδώ για να μας διδάξει παρελθόν, γνώση, ιστορία. Είναι εδώ για να μας διδάξει τον σεβασμό προς την ιστορία του τόπου μας και τη φύση..

Το εν λόγω κείμενο της Έλενας Γαλαταριώτη περιλαμβάνεται στο περιοδικό «IN LOVE With Cyprus», μια πολυτελή έκδοση του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ, 196 σελίδων, γεμάτη Κύπρο, η οποία κυκλοφορεί στα περίπτερα στην τιμή των €2. Γιατί είμαστε «IN LOVE With Cyprus» και το φωνάζουμε με κάθε ευκαιρία!

*Τα δεκαπέντε κείμενα, ένας προορισμός σαν πρόταση από κάθε άτομο, θα δημοσιευτούν ξεχωριστά και όχι σε ένα ενιαίο άρθρο.