"Συνηθίζω να δηλώνω πλανόβιος"

Δημοσιεύτηκε στις 02 Φεβρουαρίου 2017

Ο ηθοποιός Χάρης Χαραλάμπους ζει και εργάζεται μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας, γι' αυτό και δηλώνει "πλανόβιος". Πράγμα που τον ευχαριστεί αλλά και τροφοδοτεί. 

Το Check In τον συνάντησε και μίλησε μαζί του για τη συγκινητική παράσταση που πρωταγωνιστεί ‘Το μικρό πόνι’ σε σκηνοθεσία Λέας Μαλένη.

Το ‘Μικρό Πόνυ’: ‘είναι ένα έργο “σχολείο” για γονείς, υποψήφιους γονείς, παιδαγωγούς όλων των βαθμίδων και γενικά για όσους ασχολούνται με ψυχισμούς και διαπαιδαγώγηση παιδιών. Είναι ένα έργο “σχόλιο” στην αντιμετώπιση της διαφορετικότητας από την κοινωνία στην οποία ζούμε. Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού ζει μια περίεργα δυσάρεστη άνθηση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ένα παιδί “διαφορετικό” (είτε λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού είτε λόγω θρησκείας, εθνικότητας, εμφάνισης κ.λπ.), έχει να αντιμετωπίσει ένα ολόκληρο κοινωνικό σύστημα δομημένο βάσει απαρχαιωμένων στερεοτύπων βουτηγμένων στην υποκρισία. Τι κάνουν οι γονείς, ο περίγυρος, το σχολείο γι’ αυτό το παιδί; Πώς το βοηθούν, πώς το απελευθερώνουν; Το βοηθούν; Το απελευθερώνουν; Είναι πρόθυμοι να ξεπεράσουν τους εγωισμούς τους, τις προκαταλήψεις τους; Όλα αυτά τα ζητήματα διαπραγματεύεται το έργο μας και ο συγγραφέας του, Πάκο Μπεθέρα, μέσα από τη σχέση των δυο γονιών ενός τέτοιου παιδιού, με το παιδί απών-παρών μέσα από ένα πορτρέτο. Είναι επίσης ένα πολύ καλογραμμένο θεατρικό έργο, δώρο για τους ηθοποιούς που θα ασχοληθούν με το υλικό του.

Τι σε δυσκόλεψε: Πέρα από την κλασική δυσκολία που αντιμετωπίζει κάθε φορά ένας ηθοποιός που έχει να κάνει με την αναζήτηση της αλήθειας του ρόλου που έχει να αποδώσει, στην περίπτωση του Xάιμε έπρεπε να βρω και την ισορροπία ανάμεσα στα θέλω ενός πατέρα για τον εαυτό του και στα θέλω του για το παιδί του. Την ισορροπία ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα στην προσπάθειά του να κάνει ό,τι αυτός πιστεύει ότι είναι το καλύτερο για το γιο του και την οικογένειά του. Ο ίδιος δεν είμαι πατέρας κι αυτά τα στοιχεία έπρεπε να τα αποκτήσω και να τα καλλιεργήσω στη διαδικασία της πρόβας’.

Τι σου αφήνει το έργο: ‘Την αγωνία κατά πόσο έχουμε προχωρήσει ως κοινωνία σε κάποια θέματα. Και δεν μιλώ μόνο για την κυπριακή κοινωνία. Πόσο ανεκτικοί είμαστε απέναντι στην οποιαδήποτε μορφή διαφορετικότητας; Είναι προστατευμένα τα παιδιά από συμπεριφορές και ήθη που μπορεί να τα προσβάλουν ως προσωπικότητες; Οι γονείς είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τα παιδιά τους ως ελεύθερους ανθρώπους; Το σχολείο; Αυτές τις αγωνίες μου αφήνει. Ειδικά στην εποχή που ζούμε που, δυστυχώς, ο φασισμός και ο ρατσισμός όλο και περισσότερο κερδίζουν έδαφος’.

Ηθοποιός Ελλάδα-Κύπρο: ‘Συνηθίζω να δηλώνω πλανόβιος. Η εναλλαγή αυτή είναι τροφή για εμάς που ασχολούμαστε με την τέχνη της παρατήρησης που είναι η υποκριτική. Εναλλαγή εικόνων, τοπίων, ανθρώπων, συμπεριφορών αλλά και κουλτούρας. Τη βιώνω επίσης και λίγο ‘καλλιτεχνικά’, μποέμικα για να μη με κουράζει. Μέχρι στιγμής μόνο με ξεκουράζει και λειτουργεί θετικά σε όλα τα επίπεδα’.

Η άνθηση του κυπριακού θεάτρου: ‘Ανέκαθεν παρακολουθούσα τι συμβαίνει στο κυπριακό θέατρο γιατί η Κύπρος είναι ο τόπος μου και γιατί το θέατρο είναι ο τομέας στον οποίο θα μπορούσα να προσφέρω στον τόπο μου. Αυτό είναι που θέλω να καταφέρω, όπως μπορώ είτε ως ηθοποιός είτε ως σκηνοθέτης. Αρά η εναλλαγή που λέγαμε πριν έχει και στόχο. Παρατηρώ, λοιπόν, ότι ειδικά την τελευταία πενταετία το κυπριακό θέατρο διανύει περίοδο ακμής και συνεχούς ανανέωσης. Το καλλιτεχνικό δυναμικό που προϋπήρχε μπολιάστηκε με καινούργιο και το αποτέλεσμα δείχνει να είναι ευεργετικό για το κυπριακό θέατρο. Ο ΘΟΚ δίνει ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους, ανεξάρτητες ομάδες δοκιμάζουν, πειραματίζονται και προτείνουν με άποψη και σοβαρότητα ως επί το πλείστο, θεατρικοί θεσμοί δημιουργούνται, η κυπριακή θεατρική γραφή ανθεί. Εύχομαι, για το καλό της κυπριακής κοινωνίας και με περισσότερη φροντίδα και στήριξη από την κυπριακή πολιτεία, αυτό να συνεχιστεί. Τους καρπούς της άνθησης του κυπριακού θεάτρου θα δρέψουν οι επόμενες γενιές και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι το ισχυρότερο κίνητρο’.

Μελλοντικά σχέδια: ‘Μετά το τέλος των παραστάσεων με “Το Μικρό Πόνυ” επιστρέφω στην Αθήνα. Ακολουθεί μια σειρά παραστάσεων του μονολόγου ‘Ανάμισης Ντενεκές’ του Γ. Μακριδάκη σε σκηνοθεσία Μαρίας Αιγινίτου στη Θεσσαλονίκη και κάποιες άλλες πόλεις οι οποίες είναι υπό συζήτηση. Αρχίζουν επίσης οι προετοιμασίες για κάποια άλλα πρότζεκτ στην Αθήνα που θα ανακοινωθούν σύντομα’.  

Το έργο "Το Μικρό Πόνι" ανεβαίνει την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου στο Παττίχειο Θέατρο Λεμεσού, στις 20.30. Πληρ. 70000138.