Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιουλίου 2019
Υπάρχει κάτι που εάν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι, έχουμε εντοπίσει περιδιαβαίνοντας τις αίθουσες των μεγάλων μουσείων: ότι οι πίνακες ζωγραφικής και ειδικά τα πορτρέτα -μιλώντας για τα αριστουργήματα από την περίοδο της Αναγέννησης, οπότε και ανθεί η προσωπογραφία μέχρι και τον 19ο αιώνα- στερούνται ως επί το πλείστον, ενός βασικού στοιχείου της ανθρώπινης έκφρασης, του χαμόγελου.
Σήμερα αντιλαμβανόμαστε το χαμόγελο ως ένδειξη συμπάθειας, φιλίας, ακόμη και αγάπης. Κατ′ αρχάς θεωρείται σχεδόν απαραίτητη προϋπόθεση στις φωτογραφίες. Ωστόσο, λίγους αιώνες πριν, τα δεδομένα ήταν διαφορετικά.
Όλοι όσοι πόζαραν -ευγενείς, άνδρες και γυναίκες, λόγιοι, στρατιωτικοί, επίσκοποι- απέφευγαν το χαμόγελο κατά τη δημιουργία του πορτρέτου του, για λόγους πρωτίστως -εξόχως πρακτικούς- που αφορούσαν την οδοντοστοιχία. Η στοματική υγιεινή ήταν υπόθεση άγνωστη τω καιρώ εκείνω, συνεπώς το χαμόγελο ήταν μάλλον αποκρουστικό.
Υπάρχει όμως και μία ακόμα πιο απλή επισήμανση. Στις μέρες μας, η πόζα για μία selfie, κρατάει δευτερόλεπτα. Το στήσιμο ενός μοντέλου ήταν (και παραμένει) μία πολύωρη, επίπονη υπόθεση. Μία ελάχιστη ιδέα του τι σημαίνει να ποζάρεις έχουν όσοι θυμούνται την εποχή της φωτογραφικής μηχανής με φίλμ, όταν στο τέλος το χαμόγελο είχε κατά μία έννοια «κρεμάσει» και το στήσιμο έμοιαζε σχεδόν με αγγαρεία.
Εκτός αυτών, ακόμη και στην περίπτωση που ένας ζωγράφος κατάφερνε να πείσει το μοντέλο του να χαμογελάσει θα ήταν ριζοσπαστικό για την εποχή, καθώς κεντρικό θέμα θα ήταν αυτομάτως το χαμόγελο, κάτι που ο εικονιζόμενος (αυτός που πλήρωνε), δεν θα ήθελε, επ′ ουδενί να συμβεί.
Πηγή: huffingtonpost.gr
Σχετικά
Η Κύπρος συμμετείχε στην 61η Μπιενάλε Βενετίας με τη Μαρίνα Ξενοφώντος
Η εικαστική γλώσσα της Ξενοφώντος διερευνά ζητήματα μνήμης και αθέατων ιστοριών του κυπριακού χώρου σε ευρύτερα κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα
Εγκαίνια της έκθεσης “Η Τριλογία του Παραθερισμού” του Χριστόδουλου Παναγιώτου
Mια ειδικά σχεδιασμένη εγκατάσταση για το Ξενοδοχείο Μινέρβα, Πλάτρες, με νέα έργα σε ανάθεση από το Pylon Art & Culture
66 φωτογραφίες από 28 φωτογράφους, σε δημιουργικό διάλογο με την ποίηση
Στην έκθεση φωτογραφίας “Echoes of Trees – Between Image and Verse”/ «Αντηχήσεις Δέντρων – Ανάμεσα στην Εικόνα και τον Στίχο».
«A disappearing act, an erroneous camouflaging»: Νέα ατομική έκθεση του Λεόντιου Τουμπουρή
Η έκθεση κινείται ανάμεσα στη μετάβαση και την παύση, φωτίζοντας τις σωματικές και ψυχολογικές εντάσεις
The Greatest Nation Ever: Ο Yeti παρουσιάζει φαντασιακά σύμπαντα ισχύος και πίστης στη Λεμεσό
Τα έργα συγκροτούν κόσμους ρευστούς και μεταβαλλόμενους
Μάτια να βλέπουν και χέρια να αγγίζουν: Αναδρομική έκθεση για τη Νίνα Ιακώβου στη Λάρνακα
Η σχέση της με την κυπριακή γη και τα υλικά της, τον πηλό, την πέτρα, τα ίχνη της χειρονομίας, διατρέχει ολόκληρο το έργο της
Μεσόγειος: Έκθεση χαρακτικής με έργα της συλλογής Αντρέα Νίκολας
Το Δημοτικό Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή στη Λευκωσία φιλοξενεί έργα διαφόρων τεχνικών και μεθόδων μέσα από τα οποία προβάλλονται πόλεις της Μεσογείου και ιστορικά γεγονότα.
INTERIOR: Τα νέα γλυπτικά έργα του Φάνου Κυριάκου επαναπροσδιορίζουν την εμπειρία του χώρου
Μια εξερεύνηση της αντίληψης μέσα από μορφές, υφές και ισορροπίες
Rouan Gallery: Παρουσιάζει ομαδική έκθεση επτά σύγχρονων καλλιτεχνών
Η έκθεση φιλοδοξεί να προσφέρει στο κοινό μια πολυδιάστατη εμπειρία, όπου η ζωγραφική, η υφή, το χρώμα και η προσωπική αφήγηση κάθε καλλιτέχνη συνυφαίνονται σε έναν ενιαίο, αλλά πολυφωνικό διάλογο
Παρουσιάζεται στο Παραλίμνι η έκθεση φωτογραφίας "Υφές Παραλιμνίτικες"
Το έργο Υφές Παραλιμνίτικες αποτελεί μια πρώτη προσπάθεια συλλογής και καταγραφής ενδυμάτων που διασώζονται στο Παραλίμνι
«Between Imagination and Hope»: Το Ινστιτούτο Γκαίτε διοργανώνει την τέταρτη έκδοση του KunstRaumGoethe
Στο πλαίσιο της έκθεσης υπάρχει παράλληλο πρόγραμμα εργαστηρίων, ξεναγήσεων και προβολών
The Objects are Watching: H νέα ατομική έκθεση της Βρετανίδας καλλιτέχνιδας Κλερ Μπερνέτ
Η πρακτική της εστιάζει σε ζητήματα μετακίνησης, υλικότητας και πολιτισμικής ανταλλαγής
