Πήγαμε σε μια από τις πιο αγαπημένες ταβέρνες της Πιτσιλιάς

Δημοσιεύτηκε στις 30 Μαΐου 2018

H διαδρομή προς το Πελέντρι, είναι μαγευτική. Ένα πολυχρωματικό κολλάζ με ανθισμένα καρποφόρα δέντρα, καταπράσινες δασωμένες βουνοπλαγιές και ένα συνονθύλευμα αρωμάτων της φύσης, που σε φορτώνει με ευεξία, μα σου ανοίγει και την όρεξη, ειδικά αν η ‘Ιθάκη’ σου είναι μια παραδοσιακή ταβερνούλα. Γευστικός προορισμός μας η πολυσυζητημένη ταβέρνα Συμπόσιο, που δικαίωσε τις προσδοκίες μας σε όλους τους τομείς.

Αρχής γενομένης από το άριστα αναπαλαιωμένο, δίπατο σιερωνάρι, που λίγο πολύ μετρά 200 χρόνια ζωής, το οποίο αναδεικνύεται χαρισματικά μέσα από τη ρετρό αισθητική της γκριζωπής πέτρας του τόπου που καλύπτει την τοιχοποιία, της καλοφτιαγμένης σκουρόχρωμης ξυλείας, αλλά και της διακοσμητικής ταυτότητας, η οποία συντελείται με πληθώρα από θυμητάρια του παρελθόντος, όμορφα διαρρυθμισμένα στους τοίχους και στα άριστα συντηρημένα ξύλινα έπιπλα και ράφια.

Το τραπέζι, μια ανάσα μακριά από το αναμμένο γωνιακό τζάκι, έγραφε το όνομά μας, κάνοντάς μας να νιώθουμε, εκτός από κυριολεκτική ζεστασιά, μα και μια πρωτόγνωρη, ταξιδιάρικη σε άλλες εποχές, θαλπωρή. Η θαλπωρή, ενισχύθηκε φυσικά από το πρώτο λεπτό και από το θερμότατο ‘κοπιάστε’ του ιδιοκτήτη, Νίκου Βασιλείου, του υπεύθυνου εξυπηρέτησης, Πανίκκου, μα και από τη φιλόξενη, συντρέχουσα εξυπηρέτηση από όλο το προσωπικό. Δίνουμε τους πρώτους πόντους στο Συμπόσιο, από την πρώτη κιόλας διερεύνηση των μεζεκλίδικων επιλογών, οι οποίες ικανοποιούσαν τόσο τους λάτρεις του παραδοσιακού, περιεκτικού μεζέ, όσο και τους vegetarian, αλλά και vegan.

Ψηφίζουμε την πρώτη επιλογή και αμέσως υποδεχόμαστε την εμπλουτισμένη με κατακόκκινες ντομάτες, σαλάτα μας, παρέα με σπιτικές αλοιφές και ορεκτικά, όπως καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, ταχίνι, δροσερό τζατζίκι και μαστορικές, τσακιστές ελιές. Επιλέγουμε από το ράφι με τα κρασιά, ένα από τα τιμιότερα και πιο σταθερά σε ποιότητα κρασιά της εντόπιας οινοπαραγωγής, το Shiraz Βλασίδη, το οποίο και απολαμβάνουμε αμέσως, σερβιρισμένο σε κρυστάλλινο, λεπτόχειλο ποτήρι. Τα σαλιγκάρια με το λαδόξιδο, η ενισχυμένη και με εποχικά αγρέλια, αυγοτηγανιά και οι κεφτέδες πατάτας, δεν άργησαν να γεμίσουν εκ νέου τα πιάτα μας, προετοιμάζοντάς μας για την έκπληξη της μέρας. Τα δυσεύρετα, μαζεμένα από τα χέρια του Νίκου, άγρια μανιτάρια μορχέλες (morels-αρνούθκια στην κυπριακή διάλεκτο), τα οποία, αφού δέχτηκαν ένα ελαφρύ τηγάνισμα μαζί με κρεμμύδι, συνόδευσαν τη χειροποίητη, γεμιστή με παλαιωμένο, κιτρινόχρωμο χαλούμι, ραβιόλα μας, αλλά και το υπέροχο, ζουμερό στο στόμα, βραστό χαλούμι.

Τα τηγανιτά, λευκά μανιτάρια του βουνού, αλλά και τα ξιδάτα, τραγανά ομόλογά τους, έτυχαν κι αυτά της γευστικής μας δοκιμής, σε αναμονή των ύστατων πιάτων με βάση το κρέας, όπως τα χοιρινά σουβλάκια, το τυλιγμένο σε μπόλια φιλετάκι από χοιρινό συκώτι, το κοτόπουλο με τα κοκαλάκια του στη σχάρα και το εξαίρετο, ξυλοφουρνιστό κλέφτικο αρνί σερβιρισμένο με κομμένες στο χέρι πατάτες. Ο κυπριακός καφές με κάμποσες φουσκάλες, τα φρούτα εποχής και ο φρεσκοφτιαγμένος μπακλαβάς του Νίκου, αποτέλεσαν τον καλύτερο επίλογο της γευστικής και πλημμυρισμένης από Κύπρο άλλων εποχών εξόρμησής μας, σε μια από τις πιο αγαπημένες ταβέρνες της περιοχής Πιτσιλιάς.

(99404348) Προδρόμου 61, Πελέντρι, επ. Λεμεσού. Τρ-Πεμ 11.00-16.00, Παρ-Σ 11.00-22.00 & Κ 13.00-18.00.