Το Φεστιβάλ Εικόνες και Όψεις του Εναλλακτικού Κινηματογράφου επιστρέφει

Δημοσιεύτηκε στις 22 Μαΐου 2026

Το Φεστιβάλ «Εικόνες και Όψεις του Εναλλακτικού Κινηματογράφου», το πολυαναμενόμενο συναπάντημα για όσους παθιάζονται με τον εναλλακτικό κινηματογράφο, επιστρέφει και φέτος το καλοκαίρι, μεταξύ 15 και 21 Ιουνίου 2026, στη πάντα φιλόξενη, εσωτερική αυλή του Δημοτικού Μουσείου Χαρακτικής Χαμπή στην παλιά Λευκωσία (παρά την Πύλη Αμμοχώστου). Η είσοδος για το κοινό είναι όπως πάντα ελεύθερη.

Το Φεστιβάλ είναι μια πρωτοβουλία του Τμήματος Σύγχρονου Πολιτισμού του Υφυπουργείου Πολιτισμού, σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Brave New Culture.

Μέσα στη δίνη ενός ολοένα και πιο χαοτικού κόσμου, όπου οι απατηλές εικόνες της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) πολλαπλασιάζονται και οι σκοτεινοί εφιάλτες του παρελθόντος επανεμφανίζονται απειλητικά, η αλήθεια που αναδεικνύει η τέχνη των ανεξάρτητων δημιουργών, παραμένει ένα από τα λίγα καταφύγια ελεύθερης σκέψης και ενίσχυσης της αντίστασής μας απέναντι σε ολοκληρωτικές αντιλήψεις. Ο αγαπημένος θεσμός των σινεφίλ παρουσιάζει φέτος ένα πλούσιο και πολυδιάστατο πρόγραμμα, το οποίο διερευνά τις δυνατότητες και τα όρια της 7ης τέχνης, υπερβαίνοντας τα στενά πλαίσια της συμβατικής αφήγησης και της παραδοσιακής οπτικής γλώσσας.

Το Φεστιβάλ «Εικόνες και Όψεις του Εναλλακτικού Κινηματογράφου» 2026 έχει τη χαρά εφέτος να παρουσιάζει τα ακόλουθα προγράμματα:

Προγράμματα 2026

Δυστοπίες και Μελαγχολίες: Το Σινεμά του Béla Tarr

Οι ταινίες του διακρίνονται για τη μαγευτική, σχεδόν υπνωτική ροή εικόνων που σαγηνεύουν τον θεατή, αλλά και τη μελαγχολική αίσθηση του μεταφυσικού. Το σινεμά του Ούγγρου Béla Tarr κατέχει μια ξεχωριστή θέση στον κόσμο της τέχνης. Το έργο του αναδύθηκε μέσα από τα συντρίμμια της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού και, σ’ ένα βαθμό, αντανακλά τη μελαγχολία του τέλους. Παράλληλα, όμως, εκτείνεται και σε άλλες αχαρτογράφητες κινηματογραφικές επικράτειες. Όπως σημειώνει ένας μελετητής του έργου του: “Κάθε φορά που ερχόμαστε σε επαφή μαζί του, μεταφερόμαστε σε ένα αυτόνομο σύμπαν, εμβαπτιζόμαστε μέσα του, γινόμαστε μέρος του, πρόκειται για ένα σύμπαν … που μάς δονεί, μάς προκαλεί, μάς αλλάζει”.

Παρουσιάζονται τρεις ταινίες: η προσφάτως ανακαλυφθείσα σπουδαστική του Cinemarxisme (1979) και δύο εμβληματικές της ωριμότητάς του, αποτέλεσμα της συνεργασίας του με τον νομπελίστα Λάσλο Κρασναχορκάι, το Κολαστήριο (1988) και Οι Αρμονίες του Βέρκμαϊστερ (2000).

(επιμέλεια - παρουσίαση: Δημήτρης Μπάμπας)

Embodied Films: Το Σωματικό Σινεμά της Αριάννας Οικονόμου:

Εξερευνώντας το γόνιμο έδαφος όπου συγκλίνουν η ζωντανή περφόρμανς και παράσταση, η έρευνα με βάση την κίνηση και η κινηματογραφική διαμεσολάβηση, η επιλογή από έργα της Κύπριας καλλιτέχνιδας Αριάννας Οικονόμου, μιας σημαίνουσας μορφής στον σύγχρονο χορό, αποσταθεροποιεί τα παραδοσιακά όρια μεταξύ χορού, θεάτρου, βίντεο και κινηματογράφου. Προσκαλώντας το κοινό να ασχοληθεί με το σώμα ως πεδίο αντίληψης, τα έργα της αναδιαμορφώνουν την κίνηση και την ακινησία ως κινηματογραφικές διάρκειες, όπου η κάμερα γίνεται ενεργός συμμετέχων στο χορογραφικό πεδίο, και όχι απλώς καταγραφέας χειρονομιών. Αυτή η ηχηρή υβριδικότητα βρίσκεται στο σταυροδρόμι του εναλλακτικού κινηματογράφου, της διευρυμένης performance και του σωματικά επικεντρωμένου οπτικοακουστικού έργου. Έτσι, ενσαρκώνεται ο κινηματογράφος όχι ως αφήγηση πλαισιωμένη από πλοκή, αλλά ως μια χρονική και αντιληπτική εμπειρία που διαμορφώνεται από την ενσώματη παρουσία, τη μνήμη και τη λογική της κίνησης.

(επιμέλεια - παρουσίαση:: Ευαγόρια Δαπόλα)

Μπόρις Μπάρνετ: Κωμωδία και Επανάσταση

Ο Μπόρις Μπάρνετ, ένας από τους πιο ευρηματικούς δημιουργούς του σοβιετικού κινηματογράφου, συνδύασε την κωμική φλέβα και την κοινωνική παρατήρηση με σπάνια λυρική ευαισθησία. Το αφιέρωμα «Μπόρις Μπάρνετ: Κωμωδία και Επανάσταση» φωτίζει την πρώιμη δημιουργική του περίοδο μέσα από τρεις κορυφαίες ταινίες: το αιχμηρό και απολαυστικά παιγνιώδες Το Κορίτσι με την Καπελιέρα (1927), τη σπιρτόζικη κοινωνική σάτιρα Το Σπίτι στην Πλατεία Τρουμπνάγια (1928) και το τρυφερό αλλά συνάμα ειρωνικό Στις πιο Γαλάζιες Θάλασσες (1935), όπου ο ποιητικός παλμός συναντά την αυθεντική συγκίνηση. Με χιούμορ, ρομαντισμό και σουρεαλιστική φαντασία, ο Μπόρις Μπάρνετ αναδεικνύεται σε μιαν απολύτως μοναδική φωνή που γεφύρωσε την ονειροπόληση με την ιστορική συγκυρία, όπως και την καλλιτεχνική πρωτοπορία με τη λαϊκή ψυχαγωγία.

(επιμέλεια - παρουσίαση: Κυριάκος Διονυσόπουλος)

Cronenberg στα ’80s: Σάρκα, Παράνοια και Τεχνολογία

Το αφιέρωμα εστιάζει στην πιο καθοριστική περίοδο του σημαντικότατου Καναδού δημιουργού, κατά την οποία καθιερώθηκε ως μια μοναδική φωνή στο παγκόσμιο σινεμά. Οι τρεις ταινίες Scanners (1981), Videodrome (1983) και Dead Ringers (1988) αναδεικνύουν το χαρακτηριστικό του σύμπαν, όπου σώμα, νους και τεχνολογία βίαια συγκρούονται με τρόπους ανησυχητικούς αλλά και συναρπαστικούς. Ο David Cronenberg κινείται εκπληκτικά ανάμεσα στον τρόμο, την επιστημονική φαντασία και την ψυχολογική ένταση. Η σάρκα, η τηλεπάθεια και ο έλεγχος του νου, η προφητική ματιά για τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης, και η κλινική αποσύνθεση της ταυτότητας αποτελούν τα κεντρικά θέματα αυτών των έργων. Μέσα από αυτές τις ταινίες, αντικρίζουμε έναν δημιουργό που δεν φοβάται να προκαλέσει, προσκαλώντας το κοινό σε ένα τολμηρό και ιδιαίτερο κινηματογραφικό ταξίδι που παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο.

(επιμέλεια - παρουσίαση: Δώρος Δημητρίου)

Σπάζοντας το Καλούπι: Εναλλακτικά Ρεύματα στο Κινούμενο Σχέδιο

Στο πρόγραμμα παρουσιάζονται δύο πρώιμες και καθοριστικές ταινίες του ευρωπαϊκού κινούμενου σχεδίου, έξω από την κυρίαρχη disney-ική παράδοση: Οι Περιπέτειες του Πρίγκιπα Άχμεντ (1926) της Λότε Ράινιγκερ και Ο Νέος Γκούλιβερ (1935) του Αλεξάντρ Πτουσκό. Η Ράινιγκερ, με την τεχνική των σιλουετών, δείχνει πώς ήδη από τη δεκαετία του 1920 το κινούμενο σχέδιο μπορούσε να στηρίξει μια ταινία μεγάλου μήκους με σαφή αισθητική ταυτότητα. Ο Πτουσκό συνδυάζει ζωντανή δράση και στοπ-μόσιον και χρησιμοποιεί τον «Γκούλιβερ» ως κοινωνική αλληγορία. Μαζί, οι δύο ταινίες δίνουν μια καθαρή εικόνα του μεσοπολεμικού κλίματος: τεχνικός πειραματισμός, αφήγηση και έμμεσος σχολιασμός της εποχής τους.

(επιμέλεια - παρουσίαση: Χριστίνα Πάρη)

Russ Meyer: Οι Γατούλες δεν Νιαουρίζουν, είναι Άγριες και Θερίζουν

Ο κινηματογράφος του Meyer, ένας κινηματογράφος πολύ μπροστά από την εποχή του, χαρακτηρίζεται από την ανελέητη πολιτική σάτιρα, την μανιακή βία, την ξέφρενη σεξουαλική καπήλευση, την εξερεύνηση των κοινωνικών κανόνων, την αποδόμηση των φυλετικών στερεοτύπων και φυσικά την εμμονή του για το γυναικείο στήθος. Ο Καλιφορνέζος auteur και ‘βασιλιάς του χαριτωμένου γυμνού’ όπως συχνά τον αποκαλούσαν δημιούργησε μέσα από το δικό του σύμπαν την επιτομή της γυναικείας χειραφέτησης και ενδυνάμωσης, παρουσιάζοντας απενοχοποιημένες και ισχυρές γυναίκες αντιηρωίδες που σπάνε κόκκαλα και κανόνες. Θα προβληθεί το απόλυτο αριστούργημα, σύμφωνα μετον John Waters, Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1966), και η συνεργασία-έκπληξη με τον Roger Ebert Beyond the Valley of the Dolls (1970).

(επιμέλεια - παρουσίαση: Χριστιάνα Ιωάννου)

Jeff Keen: Αντικουλτούρα και Αμφισβήτηση

Ο Jeff Keen, εμβληματική μορφή του βρετανικού underground κινηματογράφου των δεκαετιών 1960-1990, δημιούργησε ένα εκρηκτικό και ακατάτακτο σύμπαν όπου η ποπ κουλτούρα, ο πόλεμος, τα κόμικς, η επιστημονική φαντασία και η προσωπική μνήμη συγκρούονται με μιαν αδιάκοπη κινητική και αισθητηριακή επίθεση. Το πρόγραμμα αναδεικνύει τη ριζοσπαστική του φαντασία και την DIY αισθητική του, μέσα από μικρού μήκους έργα που συνδυάζουν κολάζ, performance, ζωγραφική πάνω στο φιλμ και χειροποίητα ειδικά εφέ. Με ξέφρενη ενέργεια, ανατρεπτικό χιούμορ και αντισυμβατικό πνεύμα, οι ταινίες του Jeff Keen λειτουργούν ως εκρηκτικές παρεμβάσεις απέναντι στις κυρίαρχες αφηγήσεις του κινηματογράφου και της κοινωνίας. Ένα σινεμά ελευθερίας και διαρκούς πειραματισμού, που παραμένει σήμερα εξίσου προκλητικό, ευρηματικό και απρόβλεπτο.

(επιμέλεια - παρουσίαση: Κυριάκος Διονυσόπουλος)

Κουήρ Φεμινιστικές Παρεμβάσεις στον Ιρανικό Κινηματογράφο: Τρεις Ταινίες της Maryam Tafakory

Αντλώντας έμπνευση από θραύσματα προγονικών και σύγχρονων φωνών του ιρανικού κινηματογράφου, της λογοτεχνίας και της ποπ κουλτούρας, το έργο της Maryam Tafakory εξερευνά την επιθυμία, τη λογοκρισία, το φύλο και την πολιτική του βλέμματος. Δουλεύοντας σχολαστικά μέσα από την επανάληψη, τη διαγραφή και την επανασυναρμολόγηση, η καλλιτέχνις δημιουργεί ταινίες που μένουν σε ό,τι έχει παρακρατηθεί ή απαγορευτεί από το ιρανικό καθεστώς ανά τα χρόνια, μεταμορφώνοντας την απουσία σε έναν χώρο στοχασμού και αντίστασης. Τα έργα της προσκαλούν τον θεατή σε μια επιβραδυνόμενη, ενδόμυχη πράξη παρατήρησης, όπου οι εικόνες και οι λέξεις αποτελούν ίχνη και όχι δηλώσεις. Με ασύγκριτη δεξιοτεχνία και σχεδόν χειρουργική ακρίβεια, η Tafakory συρράπτει στο κάθε κάδρο της καινούριο νόημα μέσα από ένα καθηλωτικό και πλούσιο πολυμεσικό κολάζ.

(επιμέλεια - παρουσίαση: Ντιέγκο Αρμάντο Απαρίσιο)

Γενικές Πληροφορίες

Ώρα έναρξης προβολών: 20.00

Χώρος: Δημοτικό Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή, Λευκωσία

Διεύνθυνση: Αμμοχώστου 55 - 59, Λευκωσία

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Όλες οι προβολές είναι για άτομα άνω των 18 ετών

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα του Φεστιβάλ μπορείτε να αποτείνεστε στο τηλέφωνο 99 407856 ή στο Facebook, στη σελίδα Images&ViewsofAlternativeCinemaFilmFestival

Το Φεστιβάλ στηρίζεται από το Δημοτικό Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή.