Το απάχικο που έγινε το πολιτικό στέκι της Λευκωσίας και η 42χρονη ιστορία του

Δημοσιεύτηκε στις 29 Μαρτίου 2024

Συνέντευξη στον Μιχάλη Χριστοδούλου

Περνάω από μπροστά της καθημερινά, πρωί και απόγευμα όπως και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που ζουν στη Λευκωσία. Πάντοτε ξεχειλίζει με κόσμο. Βρίσκεται σε έναν από τους πιο κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους της Λευκωσίας, τη Διγενή Ακρίτα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να την επισκέπτομαι από τα φοιτητικά μου χρόνια για σουβλάκι πλάι στο τζάκι ή μεζέ. Από τότε πέρασαν 20 και βάλε χρόνια. Αναρωτιόμουν πόσα χρόνια να υπάρχει άραγε η Στοά του Δημήτρη στη Λευκωσία και αποφάσισα αυτή τη φορά να μην πάω εκεί ως πελάτης αλλά ως δημοσιογράφος για να μάθω την ιστορία αυτού του τόσο φημισμένου μαγαζιού της πόλης.

Ξέρεις, εμείς οι δημοσιογράφοι πολλές φορές χρησιμοποιούμε την ιδιότητά μας για να γνωρίζουμε ανθρώπους που πάντοτε θαυμάζαμε ή για να μάθουμε πράγματα για τα οποία ανέκαθεν είχαμε απορίες. Αυτό το επάγγελμα τελικά με έφερε σε επαφή με ωραίους ανθρώπους και ιστορίες.

Αυτήν τη φορά η περιέργειά μου με οδήγησε να ξεκαθαρίσω όλες εκείνες τις φήμες και ιστορίες που άκουγα για τη Στοά του Δημήτρη, ότι δηλαδή εκεί σύχναζαν πολιτικά πρόσωπα, πολλές φορές για να συζητήσουν ανενόχλητα τις πολιτικές εξελίξεις, να κλείσουν συμφωνίες, ψηφοδέλτια, να δρομολογήσουν προεκλογικές και πολλά-πολλά άλλα που όλοι λίγο-πολύ είδαμε να συμβαίνουν μπροστά μας.

Ο χώρος της Στοάς του Δημήτρη νιώθω πως έχει μία ενέργεια. Ίσως στη σκέψη πως από εδώ πέρασαν κάποτε ανά τακτά χρονικά διαστήματα όλοι σχεδόν οι προέδροι της Κύπρου, υπουργοί, βουλευτές, αρχιεπισκόποι αλλά και πολύ γνωστοί καλλιτέχνες.

Πόσα χρόνια να υπάρχει άραγε η Στοά; Πώς ξεκίνησε και γιατί ονομάστηκε Στοά, αφού δεν υπάρχει εδώ κάτι τέτοιο. Αλήθεια, γίνονταν πολιτικές και διάφορες άλλες συζητήσεις εδώ και συμφωνίες; Έφτασε λοιπόν ο καιρός να μάθω, γι' αυτό επικοινώνησα με τον Μαρίνο Καψή, το ένα από τα τέσσερα παιδιά του Δημήτρη Καψή, ιδιοκτήτη του εστιατορίου, το οποίο λειτούργησε -όπως έμαθα- για πρώτη φορά το 1982 ως απάχικο, χωρίς όνομα, με πρώτους πελάτες κάποιους φίλους και συγγενείς τότε του κ. Δημήτρη.

O κ. Δημήτρης Καψής, ο δημιουργός της Στοάς του Δημήτρη το 1982. Σήμερα, ακμαιότατος στα 83 του χρόνια δεν φεύγει στιγμή από το μαγαζί που τόσο αγάπησε.

Από πτηνολόγος, ταβερνιάρης
Ο πρώτος ιδιοκτήτης της Στοάς του Δημήτρη, ο κ. Δημήτρης Καψής, ήταν πτηνολόγος στο επάγγελμα και εργαζόταν σε διάφορες φάρμες. Έχει καταγωγή από το μικρό χωριό της Μαραθάσας, τον Άγιο Δημήτριο, ένα χωριό που συνορεύει με το Φοινί, από το οποίο κατάγεται η σύζυγός του, η κ. Όλγα, με την αποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Σήμερα τα τρία από τα παιδιά του συνεχίζουν την πορεία της ταβέρνας, μαζί με κάποια από τα εγγόνια.

Ο Μαρίνος σήμερα είναι ο επικεφαλής της επιχείρησης μαζί με τα άλλα δύο αδέλφια του, ενώ ήδη έχει μπει στη σειρά της διαδοχής και η τρίτη γενιά της οικογένειας, με τα παιδιά τους να αναλαμβάνουν σιγά-σιγά τα ηνία.

Μερικά πρόσωπα από τις τρεις γενιές της Στοάς του Δημήτρη. Ο κύριος Δημήτρης στο κέντρο, ο γιος του Μαρίνος στα δεξιά και οι εγγονές του, Όλγα και Έλενα, στα αριστερά.

Ο χώρος του μαγαζιού σήμερα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το 1982. Το όνομα βγήκε εντελώς τυχαία το 1985 από την ήδη υπάρχουσα τότε Στοά που ένωνε τον χώρο με την αγορά του Αγίου Αντωνίου. Ο Μαρίνος βρίσκεται στη Στοά από την ηλικία των 6 ετών και θυμάται κάθε αλλαγή του χώρου, σπουδαίους ανθρώπους που επισκέφθηκαν το μαγαζί: από τους τέως προέδρους Τάσσο Παπαδόπουλο και Γλαύκο Κληρίδη μέχρι τον τέως δήμαρχο Λευκωσίας Λέλλο Δημητριάδη, το μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β', πρώην υπουργούς, βουλευτές αλλά και καλλιτέχνες.

"Οι καλύτερες συμφωνίες έχουν γραφτεί σε χαρτοπετσέτα σε εστιατόριο"
Ρώτησα τον Μαρίνο γιατί πιστεύει πως όλα αυτά τα πολιτικά πρόσωπα έρχονταν εδώ; "Ένιωθαν άνετα" μου είπε, "υπήρχε εχεμύθεια, είχαμε καλή εξυπηρέτηση, εκτιμούσαν τον πατέρα μου και δεν τους ενοχλούσαμε. Έχω ακούσει πάρα πολλά να λέγονται, βέβαια, που δεν μπορώ να πω εννοείται. Θα πω όμως κάτι που λέγεται, ότι οι καλύτερες συμφωνίες έχουν γραφτεί σε χαρτοπετσέτα σε εστιατόριο. Αυτό το έχω δει να συμβαίνει αρκετές φορές".

Η Στοά του Δημήτρη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της Λευκωσίας. Ένας χώρος συναντήσεων τόσο πολιτικών προσώπων όσο και απλών ανθρώπων για μεσημεριανό φαγητό, που αποτελείτο από τα νόστιμα μαγειρευτά της κυρίας Όλγας, τα ζουμερά κρεατικά, τα όσπρια, τα γιαχνιστά, τα εποχιακά πιάτα και τόσα άλλα. Φεύγοντας, αναρωτιέμαι πώς αυτοί οι άνθρωποι γέμισαν τις ψυχές τους με όλα όσα εμείς οι υπόλοιποι αναζητούμε. Οι ψυχές τους είναι μεστές από εικόνες, αρώματα και μνήμες, είναι γεμάτες γεύσεις από φασολάκια γιαχνί, αφράτο ψωμί, αλλά και χαμόγελα ικανοποιημένων ανθρώπων που έφαγαν και χόρτασα ευγνωμονώντας τους ιδιοκτήτες.

Άραγε, πόσο ευλογημένη είναι αυτή η οικογένεια που καταφέρνει εδώ και 42 χρόνια να δέχεται τη θετική ενέργεια, τα ευχαριστώ και την εκτίμηση τόσων ανθρώπων που τους χορταίνουν καθημερινά με τα πιάτα και την αγάπη τους.